NEA ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ

Σας ενημερωνουμε πως η ΝΕΑ ιστοσελίδα του Ι.Ν. Παντοκράτορος Πατρών είναι πλεόν διαθέσιμη. Η παρούσα ιστοσελίδα θα παραμείνει ως έχει χωρίς όμως να ενημερώνεται. Εντός ορισμένου χρόνου και αφού πρώτα ολοκληρωθεί ομαλά η μεταφορά όλου του περιεχομένου στην ΝΕΑ ιστοσελίδα, τότε και θα αφαιρεθεί. Ενδέχεται να προκύψουν μίκρα τεχνικά θέματα το προσεχή διάστημα.

ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ

Κυριακή Ζ! Ματθαίου


Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ των δυο τυφλών και του «κωφού δ α ιμ ο ν ι ζ ο μ έ ν ο υ», πού μέ λίγες γραμμές ό Ματθαίος μας περιγράφει στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου αδσελφοί ,δίνει αφορμή στους αδιόρθωτους Φαρισαίους νά χύσουν και πάλι το δηλητήριό τους εναντίον τοΰ Χριστού. Πρόχειρο έχουν τον κακό λόγο στα χείλη τους: «Έ ν τω α ρ χ ο ν τ ι των δαιμονίων ε κ β ά λ λ ε ι τα δαιμόνια». Ή σκιά της κακίας τους πέφτει επάνω στον ήλιο της αγάπης και προσπαθεί νά θαμπώση την ακτινοβολία του, νά μειώση τη ζεστασιά του. Ένώ τά πλήθη τοΰ λαοϋ θαυμάζουν και επευφημούν το «Διδάσκαλο», εκείνοι στέκονται παράμερα, θλιμμένοι και, βλοσυροί. Νοιώθουν δυστυχισμένοι σέ στιγμές πού θα έπρεπε μαζί μέ τους άλλους νά χαίρωνται. Τί είναι, άραγε, εκείνο πού δεν τους αφήνει νά πάρουν μέρος στή γενική χαρά; Είναι αυτό που ό σοφός Σωκράτης ονόμασε «έλκος της ψυχής». Ό φθόνος! Αυτός πού λίγο καιρό αργότερα θα τους δώση και τά επιχειρήματα για νά παραδώσουν τον Αθώο στον Πιλάτο και νά Τον καρφώσουν πάνω στο σταυρό. «Δια φθόνον παρεδωκαν αυτόν», σημειώνει ό Ευαγγελιστής (Ματθ. κζ' 18). Το θλιβερό παράδειγμα τους μας δίνει αφορμή νά άφιερώσωμε λίγες σκέψεις σ' αυτό ακριβώς το φοβερό πάθος. Θά είναι χρήσιμες και επίκαιρες, άφοΰ ό φθόνος δεν έπαψε μέχρι σήμερα νά μαστίζη τις κοινωνίες τών ανθρώπων και νά υψώνη σταυρούς πάνω στους οποίους σφαδάζουν σώματα και ψυχές αθώων. Πάθος τόσο παλιό, οσο και ό άνθρωπος Είναι αρρώστια της ψυχής ό φθόνος, επώδυνη και καταστρεπτική και μάλιστα τόσο παλιά, οσο σχεδόν καΐ ο άνθρωπος. Σ' αυτήν οφείλεται το πρώτο έγκλημα της ανθρώπινης Ιστορίας, ή άδελφοκτονία του Κάιν. Διακριτικό σύμπτωμα της είναι ή λύπη για τις χαρές και ή χαρά για τις λύπες τοϋ αλλου. Δίνοντας τον ορισμό του φθόνου ό Σπινόζα λέει: «Φθόνος είναι λύπη για τήν ευτυχία ή χαρά για τή δυστυχία του αλλού». Ό φθονερός έχει διαρκώς στραμμένη τήν προσοχή του προς τους άλλους. Παρακολουθεί με ενδιαφέρον τή ζωή και τον αγώνα τους. "Οχι γιά νά προσφέρη βοήθεια, άν χρειασθή, ούτε γιά νά χειροκρότηση μιά επιτυχία. Καιροφυλαχτεί, σαν το σκορπιό, έτοιμος νά χύση τό δηλητήριο του τήν κατάλληλη στιγμή. Τά θύματα του ανύποπτα μοχθοΰν νά χτίσουν τό οικοδόμημα της ευτυχίας τους, χύνουν ίδρωτα και δάκρυ γιά νά δημιουργήσουν κάτι καλό στή ζωή τους. Αυτός τήν ίδια στιγμή καταστρώνει τά επιθετικά του σχέδια. Μόλις κάποια επιτυχία στεφάνωση τις προσπάθειες τών αγωνιστών, ένα χαμόγελο άνθίση στα χείλη τους, μιά χαρά φωτίση τήν ψυχή τους, αρχίζει ή έπίθεσις. Τά καταστρεπτικά σχέδια μπαίνουν σε εφαρμογή. Γιά νά έχμηδενισθή ή επιτυχία, γιά νά μαραθή τό χαμόγελο, για νά σβήση ή χαρά. Νυχτοπούλια πού κουρνιάζουν στα ερείπια Εΐναι σατανικός σε εφευρετικότητα o φθονερός προκειμένου νά εξόντωση τά θύματα του. Μιά συκοφαντική διάδοσις, ποΰ με επιδεξιότητα φροντίζει νά φτάση έκεί πού πρέπει, καταστρέφει τή σταδιοδρομία φιλότιμου και ταλαντούχου υπαλλήλου, πού ή απόδοσίς του στην εργασία τοΰ υπόσχεται γρήγορη άνοδο. "Ενα ανώνυμο γράμμα ή τηλεφώνημα, που κάνει στην κατάλληλη ωρα, κλονίζει την εμπιστοσύνη μεταξύ συζύγων, διαλύει ευτυχισμένες οικογένειες, ρίχνει στο δρόμο άθώα παιδιά. Μια πληροφορία, πού διοχετεύει προς τον Τύπο, περίτεχνα διαστρεβλωμένη, καταστρέφει κοινωνικές προσπάθειες, γκρεμίζει έ'ργα πού αποβλέπουν στο χαλό τοϋ συνόλου, βάζει στο περιθώριο άξιους της αποστολής τους ηγέτες. Θα χρειαζόταν ώρες κανείς για να απαρίθμηση τα τεχνάσματα με τά οποία οι φθονεροί καταστρέφουν την ευτυχία των ανθρώπων. Συγγενεϊς, φίλοι, συνάδελφοι, γνωστοί, ακόμα και άγνωστοι, δέχονται τά δηλητηριασμένα βέλη τους. Ή χαρά των άλλων ερεθίζει το πάθος τους, όδηγεΐ σέ παροξυσμό την ψυχική τους αρρώστια. Δεν ησυχάζουν, δεν ανακουφίζονται, παρά μόνον όταν δουν τον άλλο να βυθίζεται στά κύματα τοΰ πόνου, να θρηνή πάνω από τά χαλάσματα της ευτυχίας του. Φρικτά νυχτοπούλια πού κουρνιάζουν ευχαριστημένα μέσα στά ερείπια. Σαρκοβόρα πτηνά πού κράζουν θριαμβευτικά πάνω άπό πτώματα. Τέτοιοι είναι, οι φθονεροί. Δυο φορές δυστυχισμένοι Μέ όσα είπαμε ως τώρα ας μη νομίση κανείς πώς ή αρρώστια τού φθόνου δημιουργεί καταστροφές και ερείπια μόνο στους άλλους. Πολύ πιο δυστυχισμένο κάνει εκείνον που φωλιάζει μέσα του. Είπαν, και είναι σωστό, πώς ό φθόνος είναι από τα πάθη πού εκδικούνται άμεσα και σκληρά αύτούς πού τα γεννούν. Ό ιερός Χρυσόστομος λέει χαρακτηριστικά: «Καθάπερ σπώληξ υπό τοΰ ξΰλου τικτόμενος αυτό πρότερον το ξύλον καταναλίσκει, ούτω και ο φθόνος εκείνην πρότερον διαφθείρει την τεκούσαν αυτόν ψυχήν». Ό Μ. Βασίλειος στη θαυμάσια ομιλία του «Περί φθόνου» γράφει οτι όπως ή μικρή οχιά, για να γεννηθή, λένε πώς κατατρώγει την κοιλιά της μητέρας της, έτσι και ό φθόνος χατατροόγει τήν ψυχή άπό τήν οποία γεννιέται Δεν λείπουν ποτέ από τον φθονερό οί ανησυχίες, οί λύπες, οί στενοχώριες. Ζή μέσα σε μια συνεχή αναταραχή, μαραζώνει, λυώνει. Ή άνάμνησις αύτού πού φθονεί φαρμακώνει το -ψωμί του, ταράζει τον ύπνο του, μειώνει τήν άπόδοσι της δουλείας του. Ανέφεραν κάποτε στο βασιλιά της αρχαίας Σπάρτης "Αγι πώς μερικοί συγγενείς του τον φθονούσαν τρομερά. «Τους λυπάμαι κατάκαρδα, απάντησε ό βασιλιάς, γιατί είναι δυο φορές δυστυχισμένοι. Μια γιά τά ελαττώματα πού έχουν αυτοί καί μιά γιά τις αρετές πού εχω εγώ». Πράγματι διπλά δυστυχισμένος είναι αυτός πού έχει προσβληθή από τη φρικτή αρρώστια τοϋ φθόνου. Τά φαρμακερά βέλη πού εκτοξεύει εναντίον των άλλων ξαναγυρίζουν πάντα πίσω σ' αυτόν καί τοϋ προξενούν άγιάτρευτες πληγές. Τί κερδίζει, αλήθεια, μ' αυτή τήν τακτική του; Δεν κερδίζει τίποτα. Αντίθετα, χάνει τά πάντα. Τήν ειρήνη, τήν ευτυχία, τήν υγεία του καί αυτήν ακόμα τήν ψυχή του. Με τά ϊδια του τά χέρια υπογράφει τήν καταδίκη του. Σβήνοντας τον ήλιο της αγάπης, πρώτος ο ίδιος πεθαίνει στην παγωνιά. Προτιμούσε να χάση το ενα του μάτι Αδελφοί μου, διηγούνται πώς κάποτε ένας βασιλιάς συζητοϋσε μέ τους σοφούς του ποιο πάθος είναι μεγαλύτερο. "Αλλοι έλεγαν, ή πλεονεξία. "Αλλοι υποστήριζαν, ό φθόνος. Ό βασιλιάς τότε έκαμε ενα πείραμα. Ανάμεσα στους υπηρέτες του είχε ενα πλεονέκτη καί ενα φθονερό. "Εστειλε καί τους φώναξε καί έκεϊ μπροστά στους σοφούς τους λέει: «Αποφάσισα να σάς κάμω ενα δώρο. Θα σάς δώσω ο,τι μοΰ ζητήσετε, με τη διαφορά πώς ο,τι δώσω στον ενα θα δώσω στον άλλο το διπλάσιο. Θά αρχίσω από σένα, λέει στον πλεονέκτη. Τί θά ήθελες να σοΰ δώσω;» Εκείνος έμεινε σιωπηλός καί αναποφάσιστος. "Ηθελε νά πάρη το διπλάσιο από τον άλλο. Σέ μιά στιγμή κάτι σκέφτηκε, το βλέμμα του φωτίστηκε καί άπαντα: «Δεν ρωτάς τον άλλο πρώτα, βασιλιά μου»! Οί σοφοί χαμογέλασαν. Ό βασιλιάς απευθύνεται τώρα στον φθονερό: «Πες μου, λοιπόν, έσύ. Τί θέλεις να σοϋ δώσω;» Αυτός χαμήλωσε το βλέμμα του, σκέφτηκε λίγη ώρα. "Ύστερα άλλαξε χρώμα, έγινε κατακίτρινος και λέει στο βασιλιά: «Θέλω νά μου βγάλης το ενα μάτι!...» Έμειναν δλοι άναυδοι. Δεν μπορούσαν ποτέ νά φαντασθούν τόση κακία. Ό φθονερός προτιμούσε νά χάση το ενα του μάτι, για νά δοκιμάση τή χαρά νά δη του αλλού βγαλμένα και τά δυό! Μέχρι που, αλήθεια, μπορεί νά όδηγήση τον άνθρωπο τό φοβερό πάθος του φθόνου! Τον κάνει πιο σκληρό κι από τά αγρία θηρία. Λυπάται κανείς για ενα τέτοιο κατάντημα. Νοιώθει φρίκη μπροστά σε μια τόσο οικτρά παραμορφωμένη ψυχή. Πέρα όμως από τή λύπη και τή φρίκη, εμείς ας διδαχθούμε σήμερα από τις σκέψεις πού προηγήθηκαν και ας μάθωμε νά επαγρυπνούμε, ώστε νά μην άφήσωμε νά μπή στην ψυχή μας τό μικρόβιο μιας τόσο επώδυνης και καταστρεπτικής αρρώστιας.

ΑΜΗΝ

π.Γερβάσιος Χριστοδουλόπουλος

Ανακοινώσεις - Ομιλίες


Αριθμός Επισκεπτών

Εμφανίσεις Περιεχομένου : 2301889